Regulacja emocji w terapii – czym jest i jak nad nią pracować?

Pacjent mówi:

„Muszę nauczyć się kontrolować emocje”.

Pytamy:

„Co to dla Pana oznacza?”

„Żeby się tak nie denerwować”.

Po chwili:

„Najlepiej, żebym w ogóle się nie złościł”.

To bardzo częsty sposób rozumienia regulacji emocji.

Emocja jest silna → trzeba ją zmniejszyć.
Emocja jest nieprzyjemna → trzeba się jej pozbyć.
Emocja przeszkadza → trzeba ją opanować.

Problem polega na tym, że regulacja emocji nie oznacza ani całkowitej kontroli nad tym, co czujemy, ani systematycznego obniżania intensywności emocji.

Czasami regulacją będzie próba zmniejszenia lęku.

Czasami pozostanie z lękiem bez wykonywania zachowania zabezpieczającego.

Czasami zmiana interpretacji sytuacji.

Czasami rozwiązanie realnego problemu.

A czasami:

uznanie, że smutek, złość czy lęk są w danej sytuacji adekwatne i nie wymagają natychmiastowej zmiany.

Czym jest regulacja emocji?

Jedna z najczęściej stosowanych definicji opisuje regulację emocji jako proces wpływania na:

to, jakie emocje pojawiają się, kiedy się pojawiają oraz jak są doświadczane lub wyrażane (Gross, 2015; McRae & Gross, 2020).

Nie chodzi więc wyłącznie o:

„uspokajanie się”.

Regulacja może obejmować:

• zwiększanie emocji,
• zmniejszanie ich intensywności,
• podtrzymywanie emocji,
• zmianę sposobu ich wyrażania,
• pozostawanie z nimi bez podejmowania impulsywnego działania,
• zmianę sytuacji wywołującej emocję.

W niektórych sytuacjach człowiek może nawet świadomie zwiększać emocję.

Przykład:

Pacjent wie, że jest traktowany niesprawiedliwie, ale automatycznie minimalizuje własną złość i wycofuje się z konfliktu.

Celem terapii nie musi być wtedy:

„jak jeszcze bardziej się uspokoić?”

Może nim być zauważenie złości i wykorzystanie informacji:

„Moje granice zostały przekroczone”.

Emocja nie jest problemem sama w sobie

Lęk może ostrzegać przed zagrożeniem.

Złość może informować o naruszeniu granicy lub przeszkodzie w realizacji celu.

Smutek może pojawiać się w odpowiedzi na stratę.

Wstyd może być związany z oceną społeczną lub własnymi standardami.

Emocje pełnią funkcje.

Trudność kliniczna może pojawić się natomiast wtedy, gdy:

• reakcja jest nieproporcjonalnie intensywna lub długotrwała,
• pojawia się w sytuacjach, w których mechanizm alarmowy reaguje nadmiernie,
• Pacjent nie potrafi rozpoznać emocji,
• jedynym sposobem radzenia sobie staje się unikanie,
• zachowanie podejmowane pod wpływem emocji prowadzi do istotnych kosztów,
• Pacjent próbuje kontrolować emocję metodami, które ją długoterminowo podtrzymują.

Dlatego pytanie terapeutyczne rzadko powinno brzmieć wyłącznie:

„Jak zmniejszyć tę emocję?”

Bardziej użyteczne jest:

„Co się tutaj dzieje i jakiej reakcji potrzebuje Pacjent?”

Regulacja emocji zaczyna się od ich rozpoznania

Trudno regulować doświadczenie, którego nie potrafimy zidentyfikować.

Pacjent mówi:

„Czuję się źle”.

Pytamy:

„Co dokładnie oznacza źle?”

„Nie wiem. Jest mi ciężko”.

Możemy sprawdzić kilka poziomów:

Co dzieje się w ciele?

„Mam napięcie w klatce piersiowej”.

Co pojawia się w myślach?

„Że zaraz wszystko się posypie”.

Do czego ma Pan ochotę?

„Uciec i wyłączyć telefon”.

Jak nazwałby Pan tę emocję?

„Chyba lęk”.

To już znacznie więcej informacji niż:

„źle się czuję”.

Samo nazwanie emocji nie rozwiązuje problemu, ale umożliwia świadomy wybór kolejnej reakcji.

Intensywność emocji to nie wszystko

W pracy terapeutycznej warto rozdzielić:

rodzaj emocji,

jej intensywność,

wyzwalacz,

interpretację,

reakcję fizjologiczną,

impuls do działania

oraz

faktyczne zachowanie.

Przykład:

Sytuacja

Partner przez kilka godzin nie odpowiada na wiadomość.

Interpretacja

„Ignoruje mnie, bo już mu nie zależy”.

Emocja

Lęk 70%, złość 50%.

Ciało

Napięcie, przyspieszone bicie serca.

Impuls

Wysłać kolejne wiadomości.

Zachowanie

Pacjentka wysyła sześć wiadomości i dzwoni trzy razy.

To rozróżnienie jest ważne, ponieważ Pacjent nie wybiera bezpośrednio pojawienia się emocji, ale może stopniowo zwiększać wpływ na to, co robi pod jej wpływem.

Model procesu regulacji emocji

Model Jamesa Grossa wyróżnia kilka momentów, w których możemy wpływać na przebieg reakcji emocjonalnej.

Możemy pracować poprzez:

1. Wybór sytuacji

Czy wchodzę w daną sytuację?

Przykład:

Pacjent wie, że po bardzo obciążającym tygodniu potrzebuje wieczoru na regenerację i rezygnuje z dodatkowego zobowiązania.

2. Modyfikację sytuacji

Co mogę zmienić w samych okolicznościach?

Pacjent przygotowuje się do trudnej rozmowy i proponuje przeprowadzenie jej bez obecności innych osób.

3. Kierowanie uwagą

Na czym koncentruję uwagę?

Pacjent z lękiem społecznym może być niemal całkowicie skupiony na:

„Czy się czerwienię? Czy drży mi głos? Jak wyglądam?”

Praca może obejmować przesunięcie uwagi na treść rozmowy lub rozmówcę.

4. Zmianę poznawczą

Jak interpretuję sytuację?

„Nie odpisał, bo ma mnie dość”

możemy porównać z innymi możliwymi wyjaśnieniami.

5. Modulację reakcji

Co robię, kiedy emocja już się pojawiła?

Może to obejmować m.in. zmianę zachowania, pracę z pobudzeniem fizjologicznym czy sposób wyrażania emocji.

W rozszerzonym modelu Grossa proces jest jeszcze bardziej złożony: człowiek musi najpierw rozpoznać potrzebę regulacji, wybrać strategię, skutecznie ją zastosować, a potem monitorować jej działanie.

Czy są „dobre” i „złe” strategie regulacji emocji?

To kuszący podział.

Często spotykamy zestawienia:

zdrowe strategie: akceptacja, reinterpretacja, mindfulness

i

niezdrowe strategie: unikanie, tłumienie, odwracanie uwagi.

W praktyce jest bardziej skomplikowanie.

Strategia może być pomocna w jednym kontekście i niekorzystna w innym.

Przykład:

odwrócenie uwagi od bólu podczas krótkiego zabiegu medycznego może być użyteczne.

Ale ciągłe odwracanie uwagi za każdym razem, kiedy pojawia się lęk, może ograniczać możliwość uczenia się jego tolerowania.

Podobnie tłumienie ekspresji emocjonalnej podczas ważnego wystąpienia może czasem służyć konkretnemu celowi.

Jeżeli jednak Pacjent latami ukrywa wszystkie emocje w bliskich relacjach, konsekwencje mogą być inne.

Dlatego coraz większe znaczenie ma pojęcie elastyczności regulacyjnej:

nie tylko „jaką strategię stosuję?”, lecz również:

„Czy potrafię dobrać strategię do sytuacji i zmienić ją, kiedy przestaje działać?”

Regulacja emocji nie oznacza tłumienia emocji

Pacjent mówi:

„Nie okazuję złości. Po prostu trzymam ją w sobie”.

To również forma regulacji.

Ale niekoniecznie skuteczna.

Warto rozdzielić:

doświadczenie emocji

od

jej ekspresji.

Można czuć bardzo silną złość i jednocześnie nie krzyczeć.

Można także prawie nie odczuwać złości, a zachowywać się agresywnie.

Tłumienie ekspresji oznacza próbę ograniczenia zewnętrznych oznak emocji.

Nie jest tym samym co zmiana samego doświadczenia emocjonalnego.

Dlatego cel:

„Nie pokażę po sobie, że się boję”

może prowadzić do zupełnie innej pracy niż:

„Chcę nauczyć się funkcjonować mimo lęku”.

Unikanie emocjonalne

Jednym z częstych problemów jest nie tyle sama emocja, ile sposób reagowania na jej pojawienie się.

Pacjent doświadcza lęku.

Natychmiast:

• wycofuje się z sytuacji,
• sięga po telefon,
• szuka zapewnienia,
• analizuje,
• sprawdza,
• próbuje „wyłączyć myślenie”.

Pacjent doświadcza smutku.

Natychmiast:

• zaczyna pracować,
• zajmuje każdą minutę,
• unika rozmowy,
• nie dopuszcza wspomnień.

Krótkoterminowo strategie mogą działać.

Emocja spada.

Pacjent uczy się jednak:

„Nie jestem w stanie znieść tej emocji bez natychmiastowego działania”.

To może zwiększać lęk przed samym doświadczeniem emocjonalnym.

Regulacja emocji w CBT

CBT nie ma jednej oddzielnej „techniki regulowania emocji”.

Zmiana reakcji emocjonalnej może wynikać z wielu interwencji.

Praca z interpretacją

Pacjent:

„Szef chce ze mną porozmawiać. Na pewno mnie zwolni”.

Sprawdzamy znaczenie przypisane sytuacji i dostępne dane.

Eksperyment behawioralny

Pacjent przewiduje:

„Jeżeli pokażę zdenerwowanie, ludzie uznają mnie za słabego”.

Projektujemy doświadczenie pozwalające przetestować przewidywanie.

Ekspozycja

Pacjent uczy się pozostawania w kontakcie z bodźcem i emocją bez dotychczasowego unikania.

Aktywizacja behawioralna

Nie czekamy, aż smutek zniknie przed podjęciem działania.

Rozwiązywanie problemów

Jeżeli złość wynika z rzeczywistego konfliktu, potrzebna może być zmiana sytuacji zamiast zmiana samej emocji.

Regulacja w CBT jest więc ściśle związana z konceptualizacją mechanizmu podtrzymującego problem.

Regulacja emocji w DBT

W terapii dialektyczno-behawioralnej regulacja emocji stanowi jeden z głównych obszarów treningu umiejętności.

Praca obejmuje między innymi:

• rozpoznawanie i nazywanie emocji,
• rozumienie ich funkcji,
• zmniejszanie podatności na silne reakcje emocjonalne,
• zwiększanie liczby pozytywnych doświadczeń,
• działanie przeciwne do impulsu emocjonalnego w odpowiednich sytuacjach,
• tolerowanie kryzysu bez pogarszania sytuacji.

Ważne jest jednak rozróżnienie pomiędzy regulacją emocji a tolerancją dyskomfortu.

Czasami możemy wpływać na przebieg emocji.

Czasami sytuacji nie da się szybko zmienić.

Potrzebujemy wtedy sposobu, który pozwoli:

przejść przez intensywne doświadczenie bez podejmowania działań prowadzących do dodatkowych szkód.

Działanie przeciwne do emocji – ale nie automatycznie

Popularną umiejętnością DBT jest opposite action, czyli działanie przeciwne do impulsu związanego z emocją.

Nie oznacza to jednak:

„zawsze rób odwrotnie niż podpowiada emocja”.

Najpierw sprawdzamy, czy emocja jest adekwatna do faktów oraz czy jej intensywność odpowiada sytuacji.

Jeżeli realnie grozi nam niebezpieczeństwo, lęk i wycofanie mogą być potrzebne.

Jeśli jednak Pacjent doświadcza silnego lęku społecznego przed zadaniem zwykłego pytania i chce uciec, działaniem przeciwnym może być:

pozostanie w sytuacji i zadanie pytania.

Podobnie przy depresyjnym wycofaniu impuls brzmi:

„zostań w łóżku”.

Działaniem przeciwnym może być wstanie i rozpoczęcie wcześniej zaplanowanej aktywności.

Regulacja emocji w ACT i podejściach opartych na akceptacji

W podejściach trzeciej fali szczególnie ważne jest pytanie:

czy rzeczywiście muszę najpierw zmienić emocję, żeby zrobić to, co jest dla mnie ważne?

Pacjent:

„Nie pójdę na spotkanie, dopóki nie przestanę się bać”.

W ten sposób redukcja lęku staje się warunkiem działania.

Alternatywa:

„Czy mogę pójść na spotkanie z lękiem i pozwolić mu przez jakiś czas być obecnym?”

Celem nie jest wtedy:

lęk 70 → lęk 20

lecz:

„Podejmuję ważne dla siebie działanie również wtedy, kiedy pojawia się lęk”.

Akceptacja nie oznacza lubienia emocji.

Oznacza większą gotowość do doświadczenia tego, co już się pojawia, bez automatycznej walki z tym doświadczeniem.

Mindfulness a regulacja emocji

Mindfulness również nie powinien być traktowany jako:

„technika uspokajająca”.

Czasami praktyka uważności rzeczywiście zmniejsza pobudzenie.

Ale jej podstawowym celem może być zwiększenie zdolności do:

• zauważenia doświadczenia,
• skierowania uwagi,
• rozpoznania myśli jako myśli,
• zauważenia impulsu przed działaniem,
• pozostania przy emocji bez natychmiastowej reakcji.

To tworzy przestrzeń pomiędzy:

„czuję”

a

„działam”.

Akceptacja nie oznacza rezygnacji

Pacjent:

„Czy mam po prostu zaakceptować, że partner mnie źle traktuje?”

Nie.

To bardzo ważne rozróżnienie.

Możemy zaakceptować fakt:

„czuję teraz lęk i smutek”.

Nie oznacza to akceptacji:

przemocy, przekraczania granic czy sytuacji, którą realnie można i warto zmienić.

Akceptacja doświadczenia wewnętrznego i rezygnacja z działania w świecie zewnętrznym to dwie różne rzeczy.

Kiedy lepiej regulować emocję, a kiedy rozwiązać problem?

Pacjentka jest bardzo zestresowana, ponieważ otrzymała informację, że nie zapłaciła rachunku.

Możemy:

ćwiczyć oddech,

pracować z myślami,

stosować mindfulness.

Ale rachunek nadal pozostanie niezapłacony.

W takiej sytuacji skuteczną regulacją może być również:

sprawdzenie płatności i rozwiązanie problemu.

Praktyczne pytanie brzmi:

Czy istnieje realny problem, na który mogę wpłynąć?

Jeśli tak:

działanie i rozwiązanie problemu mogą być częścią regulacji.

Czy próbuję zmienić coś, czego w tej chwili nie mogę zmienić?

Wtedy bardziej pomocne mogą być:

akceptacja, tolerowanie dyskomfortu lub zmiana sposobu odnoszenia się do własnych myśli i emocji.

Nie każdą emocję trzeba regulować

To może być jedna z najważniejszych umiejętności.

Pacjentka płacze po stracie bliskiej osoby.

Pytanie:

„Jak możemy zmniejszyć ten smutek?”

nie zawsze jest właściwe.

Być może smutek jest naturalną odpowiedzią na stratę.

Pacjent nie potrzebuje wtedy kolejnej strategii.

Może potrzebować:

przestrzeni, czasu i możliwości przeżycia emocji.

Trudność zaczyna się wtedy, gdy rozwija się sztywny wzorzec, który istotnie ogranicza funkcjonowanie lub podtrzymuje problem.

„Nie mogę pozwolić sobie na złość”

Pacjent może nie mieć problemu z nadmiernym wyrażaniem emocji.

Może mieć problem z niedopuszczaniem ich do siebie.

Przykład:

Pacjentka doświadcza wielokrotnego przekraczania granic w pracy.

Myśli:

„Nie powinnam się złościć. Złość jest niedojrzała”.

Każdą reakcję szybko tłumi.

Nie komunikuje granic.

Przejmuje kolejne zadania.

Czuje coraz większe napięcie.

W terapii nie potrzebujemy wtedy kolejnej techniki zmniejszającej złość.

Możemy potrzebować:

normalizacji emocji, sprawdzenia przekonań dotyczących złości i nauki konstruktywnego działania pod jej wpływem.

Strategia powinna pasować do funkcji emocji i sytuacji

Przykład:

Lęk przed realnym zagrożeniem

Strategia:

ochrona i rozwiązanie problemu.

Nadmierny lęk podtrzymywany przez unikanie

Strategia:

ekspozycja i ograniczenie unikania.

Smutek po stracie

Strategia:

kontakt z emocją, wsparcie, czas i działania zgodne z wartościami.

Złość związana z rzeczywistym naruszeniem granic

Strategia:

asertywna komunikacja lub zmiana sytuacji.

Wstyd oparty na globalnej samokrytyce

Strategia:

praca poznawcza, behawioralna lub oparta na współczuciu.

Nie istnieje więc jedna metoda:

„regulacji emocji”.

Karta pracy – regulacja emocji

Praktyczny formularz może wyglądać tak:

Przykład

Sytuacja: szef skrytykował fragment mojego raportu.

Emocja: wstyd 75%, lęk 60%.

Myśl: „Zorientował się, że jestem niekompetentna”.

Impuls: unikać go i wielokrotnie sprawdzać wszystkie dokumenty.

Krótkoterminowy efekt: mniej ryzyka kolejnej krytyki.

Długoterminowy efekt: przeciążenie, większy lęk, ciągłe sprawdzanie.

Cel: wykonywać pracę wystarczająco dobrze i reagować konstruktywnie na błędy.

Strategia: sprawdzić, czego konkretnie dotyczyła uwaga, poprawić ten element i nie rozpoczynać ponownego sprawdzania wszystkich wcześniejszych raportów.

Regulacja emocji kończy się tutaj nie na:

„uspokoiłam się”,

ale na:

„wybrałam reakcję lepiej odpowiadającą mojemu celowi”.

Co mówią badania?

Regulacja emocji ma wyraźne znaczenie transdiagnostyczne, ale nie oznacza to, że istnieje jeden identyczny deficyt obecny we wszystkich zaburzeniach.

Duża metaanaliza obejmująca 619 badań, 41 590 osób z zaburzeniami psychicznymi i 36 787 osób z grup kontrolnych wykazała znacznie większe deklarowane trudności w regulacji emocji w grupach klinicznych. W wielu zaburzeniach częściej obserwowano m.in. ruminację, unikanie i tłumienie oraz rzadsze wykorzystywanie akceptacji, rozwiązywania problemów i reinterpretacji poznawczej.

Nie oznacza to jednak prostego wniosku:

„ruminacja zawsze zła, reinterpretacja zawsze dobra”.

Badania opisują średnie zależności pomiędzy strategiami i psychopatologią. W pracy z konkretnym Pacjentem nadal potrzebujemy oceny:

kontekstu, funkcji, elastyczności i konsekwencji strategii.

Przegląd parasolowy badań nad interwencjami ukierunkowanymi na dysregulację emocji wskazuje, że zarówno CBT, jak i DBT mają dane wspierające ich zdolność do poprawy tego obszaru, choć jakość i charakter badań są zróżnicowane.

Najnowsza metaanaliza badań laboratoryjnych z 2026 roku również pokazuje potrzebę ostrożności: instruowane strategie regulacji emocji dawały niewielki efekt w zakresie subiektywnego doświadczenia emocjonalnego, jeszcze mniejszy dla wskaźników fizjologicznych i brak istotnego efektu dla wyników behawioralnych. Wyniki laboratoryjne nie są oczywiście tym samym co skuteczność całych psychoterapii, ale dobrze pokazują, dlaczego hasło „naucz Pacjenta technik regulacji emocji” jest zbyt dużym uproszczeniem.

Najczęstsze błędy w pracy z regulacją emocji

Pierwszy: celem każdej interwencji jest obniżenie emocji.

Nie zawsze.

Drugi: każda nieprzyjemna emocja jest dysregulacją.

Nie jest.

Trzeci: terapeuta uczy wielu technik bez konceptualizacji.

Pacjent dostaje oddychanie, mindfulness, grounding, restrukturyzację i relaksację, ale nie wie, kiedy ani po co ich używać.

Czwarty: akceptacja staje się kolejną techniką kontroli.

„Zaakceptuję lęk, żeby szybciej zniknął”.

To nadal może być próba pozbycia się lęku.

Piąty: każda intensywna emocja jest traktowana jako nieadekwatna.

Intensywna reakcja może mieć sens w określonym kontekście.

Szósty: pomija się środowisko.

Nie każdą emocję należy zmieniać wewnątrz Pacjenta. Czasami trzeba zmienić sytuację.

Celem jest elastyczność, nie perfekcyjna kontrola

Pacjent nie potrzebuje trzydziestu strategii, które zawsze obniżają napięcie.

Potrzebuje coraz lepiej rozpoznawać:

co czuję,

dlaczego to czuję,

jaki mam impuls,

co jest moim celem,

na co mogę wpłynąć

i

jaka reakcja będzie w tej sytuacji najbardziej użyteczna.

Czasami odpowiedzią będzie zmiana myślenia.

Czasami ekspozycja.

Czasami odpoczynek.

Czasami postawienie granicy.

Czasami tolerowanie emocji.

A czasami:

nierobienie niczego i pozwolenie emocji istnieć.

To właśnie taka elastyczność jest znacznie bliższa współczesnemu rozumieniu regulacji emocji niż idea:

„muszę nauczyć się kontrolować to, co czuję”.

Materiały do pracy z emocjami dla terapeutów

Praca nad regulacją emocji może obejmować znacznie więcej niż samą naukę technik obniżających napięcie. Warto pomagać Pacjentowi rozpoznawać emocje, ich funkcję, związane z nimi myśli, impulsy i zachowania oraz świadomie dobierać strategię do sytuacji.

W materiałach HiMind dla psychologów i psychoterapeutów znajdują się gotowe narzędzia wspierające pracę z emocjami, myślami i zachowaniem Pacjenta.

Najczęstsze pytania

Czym jest regulacja emocji?

Regulacja emocji obejmuje procesy, poprzez które wpływamy na pojawianie się, przebieg, intensywność, doświadczanie lub wyrażanie emocji. Nie oznacza jedynie ich zmniejszania ani kontrolowania.

Czy regulacja emocji polega na uspokajaniu się?

Nie. W niektórych sytuacjach celem może być zmniejszenie pobudzenia, ale czasami bardziej użyteczne będzie pozostanie z emocją, zmiana zachowania, rozwiązanie problemu albo wykorzystanie informacji, którą niesie emocja.

Jakie są strategie regulacji emocji?

Mogą obejmować m.in. zmianę sytuacji, zmianę kierunku uwagi, reinterpretację poznawczą, akceptację, rozwiązywanie problemów, modyfikowanie zachowania czy tolerowanie emocji bez impulsywnego działania. Wybór powinien zależeć od sytuacji i funkcji emocji.

Czy tłumienie emocji to regulacja emocjonalna?

Tak, tłumienie ekspresji jest jedną ze strategii regulacji, ale nie oznacza automatycznie skutecznego radzenia sobie z emocją. Jego konsekwencje zależą między innymi od kontekstu, częstotliwości i funkcji.

Co oznacza dysregulacja emocji?

Termin ten może odnosić się do różnych trudności, np. problemów z rozpoznaniem emocji, doborem strategii, kontrolą zachowania pod wpływem emocji lub elastyczną zmianą sposobu reagowania. Nie jest po prostu synonimem „silnych emocji”.

Czy można nauczyć się lepiej regulować emocje?

Tak. Psychoterapia może rozwijać m.in. zdolność identyfikowania emocji, rozumienia ich funkcji, bardziej elastycznego wyboru strategii i ograniczania zachowań podtrzymujących problemy. Dobór metod powinien wynikać z konkretnej trudności i konceptualizacji Pacjenta.

Chcesz skonsultować swoje trudności i rozpocząć proces zmiany? W Instytucie Psychoterapii HiMind oferujemy skuteczną, opartą na dowodach naukowych psychoterapię poznawczo-behawioralną (CBT). Nasi certyfikowani psychoterapeuci i psycholodzy prowadzą sesje stacjonarne w gabinecie we Wrocławiu oraz bezpieczne konsultacje online. Skontaktuj się z nami, aby dobrać odpowiedniego terapeutę i umówić pierwsze spotkanie.

Bibliografia

Aldao, A., Nolen-Hoeksema, S., & Schweizer, S. (2010). Emotion-regulation strategies across psychopathology: A meta-analytic review. Clinical Psychology Review, 30(2), 217–237. https://doi.org/10.1016/j.cpr.2009.11.004

Antuña-Camblor, C., Gómez-Salas, F. J., Burgos-Julián, F. A., González-Vázquez, A., Juarros-Basterretxea, J., & Rodríguez-Díaz, F. J. (2024). Emotional regulation as a transdiagnostic process of emotional disorders in therapy: A systematic review and meta-analysis. Clinical Psychology & Psychotherapy, 31(3), e2997. https://doi.org/10.1002/cpp.2997

Gross, J. J. (2015). Emotion regulation: Current status and future prospects. Psychological Inquiry, 26(1), 1–26. https://doi.org/10.1080/1047840X.2014.940781

Linehan, M. M. (2015). DBT Skills Training Manual (2nd ed.). Guilford Press.

McRae, K., & Gross, J. J. (2020). Emotion regulation. Emotion, 20(1), 1–9. https://doi.org/10.1037/emo0000703

Reents, M. F., Schroeder, P. A., Wolz, I., et al. (2026). Efficacy of emotion regulation strategy implementation in and across mental disorders: A systematic review and meta-analysis. Clinical Psychology Review, 125, 102718. https://doi.org/10.1016/j.cpr.2026.102718

Sheppes, G., Suri, G., & Gross, J. J. (2015). Emotion regulation and psychopathology. Annual Review of Clinical Psychology, 11, 379–405. https://doi.org/10.1146/annurev-clinpsy-032814-112739

Sloan, E., Hall, K., Moulding, R., Bryce, S., Mildred, H., & Staiger, P. K. (2017). Emotion regulation as a transdiagnostic treatment construct across anxiety, depression, substance, eating and borderline personality disorders: A systematic review. Clinical Psychology Review, 57, 141–163.

Informacja redakcyjna

Artykuł ma charakter edukacyjny i jest przeznaczony przede wszystkim dla psychologów, psychoterapeutów oraz osób szkolących się w psychoterapii. Dobór metod pracy z emocjami powinien wynikać z diagnozy, indywidualnej konceptualizacji przypadku i kompetencji terapeuty.